Ordogkatlan dagboek

Dag 1.

De openingsdag op festivals is er een van hoop en opbouw, zo ook hier op het ordogkatlan festival. Bij de artiesten heerst er een zenuwachtige prestatiedrang, terwijl er bij de toeschouwers een nieuwsgierig enthousiasme op te merken valt, dat terwijl de stand bouwers, geluidsmensen en decorlieden alle zaken op orde maken voor het echte begin.

Het protocol ceremonieel schrijft eerst nog voor dat er in woord geopend moet worden: zo ook hier, in een prachtige omgeving (daar waar de wijnranken de heuvels bestrijken) begint langzaam maar zeker de boel op te warmen voor “het eggie”. Mijn festival dag begint eerst met het bij-buurten in en rond de bescheiden uitgevoerde persruimte, om vervolgens daarna met volle vaart mijn eerste muzikale optreden tijdens dit festival te gaan genieten.

Daar staan ze het Wombo Orchestra in vol ornaat, een echte blazers band met minimale ondersteuning van enkel een bas en wat drums. Ze spelen een mix van reggae, folk, rock in een saus van Balkan- invloeden. In een ongelofelijk hoog tempo nemen ze het publiek mee op een echte muzikale reis naar hier en nu, het geheel past prima in de hele omgeving en hoewel er een andere grootheid van dit festival op mij wacht, blijf ik toch kijken naar dit wonderlijke gezelschap. Aan het eind van het concert verteld de zangeres ons dat er Cd’s te verkrijgen zijn na afloop, weet zeker dat ik er een zal proberen te bemachtigen.

Nog nagenietend van de klanken van onze Franse vrienden van het Wombo Orchestra, loop ik samen door de straten van Nagyharsany al de klanken van Quimby tegemoet. Quimby de crème de la crème van de Hongaarse alternatieve muziek is al begonnen met haar optreden. Eigenlijk is dit het echte begin van dit festival. Op het voetbalveld van de plaatselijke FC spelen zij het volledige publiek plat. Wat mij verbaast is dat jong en oud, vriend en vijand, pool en tegenpool hier gemeenschappelijk feest aan het vieren zijn. De frontman van de band Tibi Kiss voelt zich zichtbaar thuis en neemt de band op sleeptouw, het concert eindigt in de kleine uurtjes, maar van vermoeidheid is nog geen sprake: morgen weer een nieuwe dag, hopelijk een zoals deze….

Robert Pinter